Neoklasycystyczny gmach Teatru Wielkiego w Poznaniu i

Zabytki i historia

Teatr Wielki (Opera)

Gmach Teatru Wielkiego zaprojektował monachijski architekt Max Littmann. Powstał w zaledwie 18 miesięcy jako nowy teatr miejski i został otwarty w 1910 roku „Czarodziejskim fletem” Mozarta. Neoklasycystyczną fasadę wieńczy figura Pegaza, dzięki której budynek nazywa się Gmachem pod Pegazem.

Historia

Teatr stoi w Dzielnicy Cesarskiej, budowanej przez Niemców na początku XX wieku, i razem z Parkiem Mickiewicza tworzy jedną kompozycję.

W 1919 roku teatr przejęły władze polskie. 31 sierpnia 1919 roku polska opera zainaugurowała tu działalność „Halką” Stanisława Moniuszki. W okresie międzywojennym odbyły się tu m.in. prapremiera „Legendy Bałtyku” Feliksa Nowowiejskiego i polska premiera baletu „Harnasie” Karola Szymanowskiego.

W czasie II wojny światowej działał tu teatr niemiecki. W 1950 roku opera otrzymała imię Stanisława Moniuszki.

Za kulisami

Teatr prowadzi zwiedzanie „Za kulisami Teatru”. W czasie spaceru po wnętrzach opery można zobaczyć miejsca, w których toczy się teatralne życie, i dowiedzieć się, ile osób pracuje nad przygotowaniem spektaklu.

Zwiedzanie trwa 45–60 minut, kosztuje 10 zł od osoby i jest dla osób od 7 lat. Termin ustala się indywidualnie, pisząc na adres edukacja@opera.poznan.pl.

Spektakle

W repertuarze są opery, operetki, balety i koncerty. Opera i balet to dobry wybór także dla osób, które nie znają polskiego.

Kasa jest czynna od wtorku do soboty w godzinach 13:00–19:00, a w niedziele 2 godziny przed spektaklem (tylko gdy są jeszcze bilety). Bilety ulgowe przysługują m.in. uczniom, studentom do 26 lat, emerytom i rencistom. Wszystkie sceny Poznania są opisane na stronie Teatry i koncerty.

Źródła informacji

Więcej w kategorii: Zabytki i historia