Fort Va Bonin w Poznaniu i

Zabytki i historia

Fort Va Bonin

Fort Va zbudowała armia pruska w latach 1887–1890. W trakcie budowy otrzymał nazwę Bonin. To jeden z 18 fortów drugiego pierścienia Twierdzy Poznań i zarazem jeden z sześciu fortów pośrednich nowego typu.

Zwiedzanie

Fort zwiedza się wyłącznie z przewodnikiem w historycznym mundurze, w każdą ostatnią sobotę miesiąca. Wejścia są o 12:00 i 15:00, a trasa przez części nadziemne i podziemne trwa około godziny.

Kernwerk i Poznański Szlak Forteczny podają, że zwiedzanie jest możliwe całorocznie. Poznan.pl pisze o terminach od maja do września, a lista dat na stronie Kernwerku nie ma roku i wygląda na nieaktualną. Przed wizytą warto potwierdzić termin telefonicznie lub mailowo.

Grupy zorganizowane (od 15 osób) mogą po wcześniejszym kontakcie zwiedzać fort w inne dni. Zniżki mają stali klienci, biura turystyczne i grupy niezorganizowane.

Obiekt jest częściowo wysadzony i potencjalnie niebezpieczny. Osobom bez doświadczenia w turystyce fortecznej zaleca się skorzystanie z pomocy przewodnika.

Stowarzyszenie Miłośników Fortyfikacji Kernwerk, operator trasy i użytkownik fortu, oferuje też m.in. nocne zwiedzanie z pochodniami, gry terenowe i lasertag, ognisko oraz catering w pruskich kazamatach.

Co zobaczyć

Suchą fosę o długości ponad 500 m, głębokości 5,5 m i szerokości 9 m. Dostępu strzegą trzy kaponiery: szyjowa i dwie czołowo-barkowe. Kaponiery przeciwskarpowe łączy z koszarami poterna pod fosą.

Dziedziniec otoczony koszarami, nad którymi stoi pięć schronów-remiz artyleryjskich z działobitniami na działa kalibru 9 cm. Wjazd chroni blokhauz, a w sieni wejściowej jest odrestaurowany most zwodzony.

W kaponierze narożnej zachowały się śruby po czterech działkach rewolwerowych Gruson kalibru 3,7 cm i działający mechanizm podnoszenia pancernej zasuwy strzelnicy.

Ślady oryginalnego malowania na ścianach oraz niemieckie i polskie napisy, m.in. wpis strzelca Józefa Łysiaka z 58. pułku piechoty z 30 sierpnia 1939 roku.

Historia

Fort zmodernizowano przed wybuchem I wojny światowej: zbudowano żelazny zbiornik na wodę i podwójną wartownię na drodze ukrytej. W 1914 roku pomieszczenia artyleryjskie przystosowano na schrony pogotowia dla piechoty, a artylerię przeniesiono do schronów na międzypolach. Bramy remiz zamurowano, zostawiając wąskie wejścia labiryntowe.

W 1939 roku na wale fortu zbudowano trzy niewielkie betonowe schrony bojowe i obserwacyjne. W czasie II wojny światowej zniszczono kilka elementów fortu, ale jest on dobrze zachowany.

Od 2007 roku, dzięki porozumieniu z właścicielem obiektu, Polskim Towarzystwem Ochrony Przyrody „Salamandra”, trwają w forcie prace rewitalizacyjne.

Źródła informacji

Więcej w kategorii: Zabytki i historia