Historia
System obronny był kilkakrotnie modernizowany i ostatecznie ukształtował się na początku XVI wieku. Mury otaczały ok. 21 ha miasta.
Bramy to Wrocławska (od południa), Wodna i Wielka (od wschodu) oraz Wroniecka (od północy). W murach wykuto też kilka furtek dla pieszych, głównie w XV i XVI wieku. Baszty nazywano od cechów, którym je przydzielono, np. Krawiecka i Rzeźnicza.
W XVII i XVIII wieku mury straciły znaczenie militarne, były częściowo niszczone w wojnach i doraźnie naprawiane. Hamowały rozwój miasta, więc w 1797 roku Prusacy rozpoczęli ich rozbiórkę, która trwała do połowy XIX wieku.
Mury najpełniej widać na widoku miasta Brauna i Hogenberga z 1618 roku. Na jego podstawie wykonano makietę w skali 1:150, którą można oglądać w podziemiach klasztoru franciszkanów.
Co zobaczyć
Basztę narożną przy ul. Masztalarskiej i ul. 23 Lutego, najbardziej znany zachowany fragment. Mur ma tu ok. 1,5 m grubości, a baszta 8,5 m średnicy zewnętrznej, 6 m wysokości i osiem strzelnic.
Dziedziniec straży pożarnej przy ul. Wolnica: odkryty, częściowo zrekonstruowany fragment muru wewnętrznego i Basztę Katarzynek. Basztę zachowano, bo należała do Kościoła. Stoi na dawnym dziedzińcu klasztoru Katarzynek, dziś Salezjanów. Po pracach konserwatorskich można zobaczyć basztę i zrekonstruowane mury.
Fragment muru zewnętrznego przy ul. Ludgardy.
Między parkiem Chopina a ul. Wrocławską fragment muru ze strzelnicami z XVIII wieku, wzniesiony nieco na południe od średniowiecznego muru rozebranego przy budowie klasztoru jezuitów. Stała tu brama w kierunku Wrocławia.
Warto wiedzieć
Czerwona kostka w jezdni ul. Wrocławskiej wyznacza przebieg średniowiecznego muru. Podobne czerwone oznaczenia murów i bram są w nawierzchni ulic Jaskółczej, Paderewskiego, Szkolnej, Wronieckiej, Wielkiej i Wodnej.
Wzdłuż linii wewnętrznego muru wytyczono ulicę Murną, a na zachód od rozebranej części murów powstały Aleje Marcinkowskiego, pierwsza publiczna promenada na ziemiach polskich.
i